จิ๊กซอชีวิต...

หากย้อนกลับไปช่วงประมาณยุคเศรษกิจตกต่ำราวปี '41-42
ช่วงนั้นข้าพเจ้าก็กำลังเรียนมหาวิทยาลัยอยู่ ก็เรียกว่าเป็นวัยรุ่นอย่างเต็มรูปแบบ
สมัยนั้นจำได้ว่าพวกเราจะมีสิ่งหนึ่งที่ ฮิตกันมาก ๆ นั่นคือการต่อจิ๊กซอ
ส่วนมากก็จะเป็นรูปวิว หรือรูปดาราที่เราคิดว่าเราชอบ
ข้าพเจ้าจะเดินไปตามตลาดนัด
และไม่พลาดที่จะแวะซื้อจิ๊กซอ มาต่อเล่น
มันได้ทั้งความเพลิดเพลิน และยังได้แสดงถึงความพยายามอีกด้วย
เมื่อต่อเสร็จก็นำมาใส่กรอบและก็ ติดโชว์ตามผนัง
มีอยู่ครั้งหนึ่งที่ข้าพเจ้าเลือกที่ซื้อจิ๊กซอรูปพระพุทธเจ้า
จำได้ว่าเป็นปางอุ้มบาตร ที่เลือกนี้ก็เพราะเป็นปราง
ประจำวันเกิด จึงรู้สึกชอบและอยากจะได้จิ๊กซอรูปพระพุทธเจ้านี้
พอซื้อมาก็ต่อเสร็จภายในวันเดียว เพราะรูปนั้นไม่ได้ยากอะไรมาก
เพื่อน ๆ มาเห็นเราต่อจิ๊กซอรูปพระพุทธเจ้า เขาก็รู้สึกแปลก ๆ
เพราะส่วนใหญ่จะไม่ค่อยมีใครเลือกกัน และบ่น ๆ กันว่าข้าพเจ้านี้
มีความคิดประหลาดแท้
แต่ในมุมของข้าพเจ้าแล้วมันก็ไม่เห็นแปลกอะไรเลย ทำไมเราต้องเลือก
ตามแบบคนอื่นด้วย ก็ในเมื่อเรารู้ว่าเราชอบอะไร เราก็เลือก และทำใในสิ่งนั้น
ไม่เห็นจะต้องใส่ใจกับความคิดคนอื่นเลย

รูปส่วนที่ยากที่สุดของการต่อก็คงหนีไม่พ้น ส่วนที่เป็นท้องฟ้า น้ำ และพื้นที่มีโทนสีเดียวกัน
มันทำให้เราเสียเวลาในการลองผิดลองถูกอยู่นานทีเดียว กว่าจะเจอส่วนที่ลงตัวและเข้ากันได้

จะต่างอะไรกับชีวิตเรา ที่ในประจำวันเราต่างเลือก ต่างค้นหาใครบางคน หรืออะไรบางอย่าง
ที่คิดว่าเหมาะสม และลงตัวมากสำหรับตัวเอง บางครั้งสิ่งที่เจอนั้นก็ง่ายดาย เหมือนส่วนของจิ๊กซอ
ที่มีสีตัดกันชัดเจน
แต่บางครั้งเราก็เจอส่วนที่ยาก และจำเป็นต้องลองผิดลองถูกกับชีวิต
เหมือนส่วนของจิ๊กซอที่มีโทนสีเดียวกันจำนวนมาก
หลายคนพยายามยัดเยียดจิ๊กวอที่ไม่เข้ารูป ให้กับชีวิตตัวเอง
จนสุดท้ายชีวิตของเขาต้องพังทลาย และต้องเริ่มต้นการต่อใหม่อีกครั้ง

แต่บางคนก็พยายามที่จะลองผิดลองถูก ลองปรับเปลี่ยนชีวิต เพื่อค้นหาส่วนที่ใช่ สำหรับตนเอง
ไม่ได้ยึดติดกับรูปแบบที่ได้ทำมาแล้ว และพร้อมที่จะเปลี่ยนแปลงเสมอเมื่อเจอสิ่งที่ดีกว่าในชีวิต

ต่างคนต่างมุมมอง

เราเคยสังเกตตัวเองบ้างไหมว่า เรามีสายตาและมุมต่อการดำเนินชีวิตประจำวันอย่างไรบ้าง
ข้าพเจ้าเองมักจะเป็นคนที่มีมุมมองไม่สูงมากคือ จะมองวัตถุสิ่งของเพียงแค่ระดับสายตาหรือต่ำกว่า
ทำให้บ่อยครั้งที่หาวัตถุสิ่งของไม่ค่อยจะเจอ
สองอาทิตย์ก่อนได้ย้ายที่ทำงานใหม่ ทำให้จำเป็นต้องย้ายที่พักด้วยเพราะไม่อยากเดินทางไกล
ก็อย่างที่รู้ ๆ กันว่าการจราจรในกรุงเทพนั้นสาหัสเพียงใด การมีที่พักอยู่ใกล้ ๆที่ทำงานจึงเป็นการประหยัด
เวลาเดินทางและค่าใช้จ่ายได้ในระดับหนึ่ง
ข้าพเจ้าได้ห้องพักเช่ารายเดือนห้องใหม่ แต่สภาพค่อนข้างเก่าพอสมควร ทำให้ราคาห้องพักถูกกว่าบริเวณเดียวกัน
ตอนนั้นตัดสินใจเช่าเลยโดยไม่ลังเลสักนิด เพราะเงินในกระเป๋าของเดือนนี้มีจำกัด
พอเข้าอยู่จริงก็รู้สึกผิดหวังนิดหน่อย เพราะอ่างล้างหน้าเล็กเกินไป และชั้นวาง สบู่ ครีม ยาสีฟัน ก็อันตธานสูญหายไปด้วย
ข้าพเจ้ากวาดสายตามองเพื่อหาที่วาง แปรงสีฟันและยาสีฟัน แต่ก็ไม่พ้นที่จะวางลงบนขอบอ่างล้างหน้า เล็ก ๆ

วันก่อนมีเพื่อนมาพักอยู่ด้วยชั่วคราว เขาก็พยายามหาที่วางแปรงสีฟัน และก็ได้ที่วางเหนือกระจก
ซึ่งเป็นมุมที่ข้าพเจ้ามองข้ามไปโดยตลอด
มันจึงทำให้เราได้คิด แวบขึ้นมาในสมองว่า
หลาย ๆสิ่งที่เราทำนั้นคิดว่า ดีแล้ว ถูกแล้ว เหมาะสมแล้ว นั้นจะถูกต้องจริงหรือ...
เหมาะสมแค่ไหนกัน คนอื่นนั้นเขาก็อาจมีมุมมองที่แตกต่างกว่า ดีกว่าเราก็มีอีกเยอะแยะมากมาย

แต่เรามักจะมองข้ามไปเพราะอัตตา และมุมมองอันคับแคบ เอาความคิดเห็นของตัวเองเป็นหลักตัดสิน
จริงอยู่ว่าคนเราก็มีมุมมองมีชีวิตเป็นของตัวเอง เราเลือกทุกอย่างเพราะคิดว่าเหมาะสมกับตัวเอง
แต่เราเคยคิดบ้างหรือไม่ว่า ยังมีสิ่งที่ประเสริฐ สิ่งที่ดีกว่ารอเราอยู่เสมอ
เพียงแต่เรายอมรับ ยอมเปิดใจให้กับความคิดของคนอื่นบ้าง..ก็เท่านั้น

๐๔๗-เนื้อที่ติดบ่วง ย่อมแยกไม่ออกว่าใครเป็นนักบุญหรือนายพราน

๐๔๖-ยิ่งรีบยิ่งถึงจุดหมายช้า(ทำไมเป็นอย่างนั้นล่ะ)